28 Ocak 2016 tarihinde TBMM Hükümlü ve Tutuklu Hakları Alt Komisyonu’nda Zafer Kıraç ile beraber CİSST adına yaptığım sunumda, ceza infaz sistemindeki yapısal sorunlara dikkat çektim. Bu metin, toplantı tutanağında yer alan ve bugün de arkasında durduğum görüşlerimin bir derlemesidir.

Bu yazı, Türkiye’de siyasi mahpusların infaz rejimi aracılığıyla nasıl sistematik biçimde dışlandığını ve bu durumun demokratik adalet açısından nasıl bir eşitsizlik yarattığını ele alıyor. Gerçek bir barış süreci için ilk adımın, siyasi mahpuslara özgürlükten ve eşitlikçi bir infaz düzenlemesinden geçmesi gerektiğini savunuyor.

Yapay zekâ destekli içerik üretimi hayatımıza hızla girerken, bu süreçlerin etik boyutunu konuşmak kritik hale geliyor. Bu yazı, üretimde insan katkısının görünürlüğü, şeffaflık ve sorumluluk paylaşımı üzerine bir taslak ve çağrı metni olarak kısa ama net bir duruş sunuyor.

Bu yazı, AKP iktidarı döneminde Türkiye ceza infaz sisteminin geçirdiği yapısal dönüşümü analiz etmektedir. Artan mahpus sayısı, kampüs tipi cezaevi yerleşkeleri, yüksek güvenlikli hücre tipi hapishanelerin yaygınlaşması ve denetimli serbestlik sisteminin genişletilmesi gibi unsurlar, yeni bir baskı ve kontrol mekanizmasının inşasına işaret etmektedir. Yazı, bu dönüşümün sadece kriminal politikalarla değil, aynı zamanda siyasi ve toplumsal süreçlerle iç içe geliştiğini savunmakta ve infaz sistemini bir toplumsal güç ilişkileri aynası olarak ele almaktadır. Çeşitli veriler ve grafiklerle desteklenen bu değerlendirme, cezaevi sisteminin yalnızca bir sonuç değil, aynı zamanda bir araç olduğunu ortaya koymaktadır.

AKP iktidarında soruşturma sayılarında, faili meçhul dosya oranlarında, siyasi gerekçelerle yürütülen soruşturmaların sayısında görülen ciddi artış halka yönelik kriminalizasyonun bariz göstergeleri olarak orta yerde durmaktadır. Birleşmiş Milletler’e verilen rakamların düşüklüğü ve AB’ye son yıllarda hiç rakam verilmeyişi ise bunun uluslararası kamuoyundan gizlenmesi çabası olarak okunabilir.